Ken je dat? Dat je jezelf afvraagt of de wereld gek is geworden? Alsof je heel lang in een glazen bol rond hebt gezweefd. Een bol die alleen invloeden, zowel goede als slechte, laat doordringen. Een sfeer die je gecreëerd hebt die een bepaalde inmenging toelaat in je leven die enigszins welkom is of met andere woorden, die je kunt verteren. Je hebt alles onder controle, al heb je dat gevoel niet altijd even sterk en sta je er nooit goed bij stil waarom, je gedraagt je er zo goed als mogelijk naar. De glazen bol is teer, maar biedt desondanks goede bescherming. Er is evenwicht. Na regen komt zonneschijn en na zonneschijn een storm en daarna misschien wel.. een regenboog? Het is het ritme van het leven en dood, voorspoed en tegenslag. Tot dat de dingen langzaam veranderen. Jouw perceptie van het leven. Je beoordelingsvermogen. Opeens voelt alles nieuw en vreemd aan, want je hebt nooit aan het leven getwijfeld zoals die jou is gegeven. Klein en vertrouwd, maar met mogelijkheden. Als er af en toe iets niet klopt dan is dat gewoon zo. Want zoals we weten is het leven nu eenmaal niet volmaakt. Dat nam je voor lief. Dankzij ons grote relativeringsvermogen kunnen we ons vaak goed aanpassen aan omstandigheden die van bepaalde invloed zijn. Voor sommigen blijven deuren voor altijd gesloten, maar niet voor jou. De keuze was aan jou. Dat dacht je. Zaken die zich aandienen in verschillende mogelijkheden worden omschreven als keuzes. Vergelijk het met een grote pot vol koekjes. Je kunt er alleen maar uithalen wat er ooit in gestopt is geweest. Al lijken de mogelijkheden nog zo divers. Mogelijkheden zijn nooit onbeperkt. Op een dag is de koek gewoon op. Controle is een illusie is, iets wat men zich aanmatigt in tijden van voorspoed en overvloed. Waarom? Omdat mensen zich nu eenmaal dingen voorhouden, graag dingen veinzen. De een is er alleen handiger in dan de ander. Dat is het verschil. Het hele bewustwordingsproces van naïeve toeschouwer die alles maar voor lief neemt tot helder kijkend individu met een gezond besef zorgt ervoor dat de glazen bol waarin men verkeert een sterk absorptievermogen krijgt. Het moment dat je beseft dat de wereld inderdaad gek is geworden en dat er geen ontkomen aan is, is het moment dat de glazen bol in duizend stukken breekt. Het moment van overgave. Vrij van onwetendheid is helaas ook bewust zijn van je kwetsbaarheid. Iemand zei ooit tegen me. Je moet ooit de bodem hebben geraakt voordat je de reis terug naar boven als volwaardig kunt beschouwen. Ik ben het daarmee eens. Hoe kan je anders geluk beleven? Geluk beleven is iets anders dan geluk ervaren. Geluk ervaar je in een plotse meevaller, geluk beleven is geluk respecteren. Begrijpen waar het vandaan komt, waar het huist. Omzetten in energie en als stuwkracht gebruiken in plaats van verloren laten gaan, omdat het eerder als een tijdelijke gemoedstoestand wordt ondergaan. Het begrijpen van geluk in geduld en niet met gemakzucht. Wij mensen hebben altijd en overal een verklaring voor, we willen weten en als we niet weten dan bepalen we. We hebben een ziekelijke bepalingsdrang. Een grotesk verlangen om alles maar te duiden in het leven. Het verlangen om aan alles een betekenis te geven, dat dat opgeven staat gelijk als jezelf met de ogen dicht in een diep en donker gat te laten vallen.
De wereld is gek geworden om me heen. Het is moeilijk sommige dingen de ruimte te geven in mijn gedachten. Ik wil ze het liefst stevig vastpinnen zodat ik zeker weet dat ze niet meer van hun plaats komen, maar ik weet dat ik daar geen macht op kan uitoefenen. Zo lijkt mijn hoofd soms een groot kurken bord die helemaal geel ziet van de post-its. Laag boven laag. Over alles wat ik niet wil vergeten of wat ik ooit verder zou willen uitspitten. Alles wat ook maar enigszins een beetje mijn aandacht verdient. Ze overwoekeren elkaar. Duwen elkaar van hun plek, van tijd tot tijd vallen ze als dode bladeren van het bord. En het houdt maar niet op.
Oja, niet te veel nadenken over de dingen, maar blijf alles in vraag stellen.
